Najdłuższą częścią konsultacji przed powiększeniem piersi nie jest tłumaczenie operacji, tylko wybór implantu. Pacjentki zwykle przychodzą ze zdjęciem: „Chcę, żeby było tak.” Jeśli osoba na zdjęciu ma inny wzrost, szerokość ramion, klatkę piersiową i własną tkankę piersi, ten sam implant nie da tego samego efektu. Dlatego wybór nie przypomina wybierania rozmiaru z katalogu; to obliczenie dopasowane do pani ciała na podstawie kilku kryteriów. Poniżej omawiamy je w kolejności, w jakiej rozmawiamy o nich na konsultacji.
1. Objętość: dlaczego pytanie „ile ml” wprowadza w błąd
Pierwsze pytanie prawie zawsze dotyczy objętości: „Czy 300 ml to dużo?” Odpowiedź zależy od tego, komu je wszczepić. Te same 300 ml dają wyraźne powiększenie u szczupłej kobiety z wąską klatką piersiową, a u wysokiej kobiety o szerokich ramionach są ledwo zauważalne. Dlatego najpierw mierzymy w milimetrach szerokość podstawy piersi. Średnica podstawy implantu nie może być większa niż podstawa pani piersi; inaczej implant wychodzi w stronę pachy lub środka i nigdy nie wygląda naturalnie. Ten pomiar sam w sobie wyznacza zakres możliwych objętości.
Jest jeszcze kwestia rozmiaru biustonosza. Chęć „pójścia o miseczkę w górę” jest zrozumiała, ale rozmiary tak bardzo różnią się między markami, że nie nadają się jako miara do planowania. Na konsultacji pokazujemy pani różne objętości pod ubraniem za pomocą implantów próbnych włożonych do biustonosza. Większość pacjentek po tej przymiarce wybiera inną objętość niż ta, którą podała na początku; czasem większą, częściej mniejszą.
2. Kształt: okrągły czy anatomiczny?
Implanty produkuje się w dwóch podstawowych kształtach. Okrągły jest symetryczny we wszystkich kierunkach, wypełnia także górny biegun i podkreśla dekolt. Anatomiczny, czyli w kształcie kropli, jest pełniejszy u dołu i skośny u góry; naśladuje profil naturalnej piersi. Anatomiczny brzmi bardziej naturalnie, ale w praktyce sprawa jest nieco bardziej złożona.
W pozycji stojącej okrągły implant z miękkim żelem pod wpływem grawitacji również przyjmuje kształt kropli; różnica między oboma typami w pozycji wyprostowanej jest mniejsza, niż się sądzi. Anatomiczny ma natomiast własne ryzyko: jeśli obróci się w kieszeni, kształt piersi ulega zniekształceniu i potrzebna jest operacja korygująca. Dlatego anatomiczne rezerwujemy głównie dla pacjentek z bardzo małą ilością własnej tkanki, które nie chcą nadmiernie wypełnionego górnego bieguna. U większości pacjentek z własną tkanką okrągły implant daje naturalny i bezpieczny efekt.
3. Profil: ta sama objętość, inna projekcja
To kryterium pacjentki znają najsłabiej. Dwa implanty o tej samej objętości mogą mieć różną średnicę podstawy i różną wysokość. Niskoprofilowy jest szeroki i płaski; wysokoprofilowy ma węższą podstawę i bardziej wystaje do przodu. U pacjentki z wąską klatką piersiową sposobem na osiągnięcie pożądanej objętości bez przekroczenia średnicy podstawy jest podniesienie profilu. Przy szerokiej podstawie bardziej harmonijnie wygląda profil umiarkowany. Decyzja o profilu opiera się całkowicie na pomiarach; można ją przesunąć o stopień czy dwa zależnie od tego, czy pacjentka woli „naturalnie” czy „wyraziście”, ale granice wyznacza anatomia.
4. Powierzchnia i wypełnienie: gładki czy teksturowany?
Niemal wszystkie używane dziś implanty zawierają spoisty żel silikonowy; nawet jeśli otoczka pęknie, żel się nie rozlewa. Implantów solnych nie preferuje się już poza szczególnymi przypadkami, bo w dotyku są mniej naturalne i częściej dają falowanie.
Kwestia powierzchni jest bardziej dyskusyjna. Powierzchnia teksturowana zapobiega przesuwaniu się implantu w kieszeni i jest obowiązkowa przy implantach anatomicznych. Jednak po 2019 roku część produktów wycofano z rynku z powodu rzadkiego chłoniaka powiązanego z niektórymi grubo teksturowanymi powierzchniami. Dziś przy implantach okrągłych preferujemy powierzchnie gładkie lub mikroteksturowane. Każdej pacjentce jasno mówimy, jaka marka i jaki typ powierzchni zostaną użyte, i wręczamy kartę implantu. Zachowanie tej karty bardzo ułatwia kontrole po latach.
5. Umiejscowienie: pod mięśniem czy nad nim?
To nie dotyczy samego implantu, tylko miejsca, w którym się go umieszcza, ale bezpośrednio wpływa na wybór. Przy umiejscowieniu nad mięśniem implant leży tuż pod tkanką piersi, na mięśniu piersiowym. Po operacji mniej boli, a u osób uprawiających sport nie ma problemu przesuwania się implantu przy napinaniu mięśnia. Jednak u pacjentek z cienką tkanką brzegi implantu mogą być widoczne i rośnie ryzyko falowania w górnym biegunie.
Przy umiejscowieniu pod mięśniem górna część implantu wchodzi pod mięsień piersiowy. Górny biegun jest przykryty łagodniejszym przejściem, mammografia jest łatwiejsza do oceny, a ryzyko przykurczu torebki nieco niższe. W pierwszych tygodniach napięcie i ból są większe, a powrót do formy trochę dłuższy. U większości pacjentek stosujemy technikę dual plane, połączenie obu metod: góra implantu pod mięśniem, dół pod tkanką piersi. O wyborze płaszczyzny decyduje grubość tkanki mierzona testem szczypania; poniżej dwóch centymetrów umiejscowienie pod mięśniem staje się niemal obowiązkowe.
Miejsce cięcia to też decyzja
Jest jeszcze jeden temat poza pięcioma kryteriami, o który często padają pytania: którędy wprowadza się implant? Są trzy opcje. Cięcie w fałdzie pod piersią jest najczęstsze; daje najlepszy wgląd, pasuje do każdego typu implantu, a blizna chowa się w fałdzie. Cięcie wokół otoczki brodawki goi się niemal niewidocznie, jeśli otoczka jest wystarczająco szeroka, ale ponieważ przechodzi przez przewody mleczne, niesie niewielkie dodatkowe ryzyko dla karmienia i czucia. Dostęp przez pachę nie zostawia żadnej blizny na piersi, ale nie nadaje się do implantów anatomicznych ani dużych objętości. Większości pacjentek polecamy fałd pod piersią; blizna o długości czterech–pięciu centymetrów po roku zamienia się w cienką, bladą linię.
Czy przeszczep tłuszczu to alternatywa dla implantu?
O tę alternatywę pytają ostatnio coraz częściej. Pobranie własnego tłuszczu z brzucha lub ud i wstrzyknięcie go do piersi jest kuszące dla pacjentek, które nie chcą ciała obcego. Ale granice są jasne: przyrost objętości w jednej sesji zwykle pozostaje w okolicach połowy miseczki, część wstrzykniętego tłuszczu się wchłania, a u szczupłych pacjentek bez wystarczających zapasów tłuszczu zabieg jest niewykonalny. Dla pacjentki, która chce wyraźnego powiększenia, sam w sobie nie wystarczy. Za to w połączeniu z implantem jest bardzo przydatny: idealne uzupełnienie, by zmiękczyć brzegi implantu, wypełnić zagłębienia w dekolcie i wyrównać drobne różnice między piersiami. Pytanie zwykle nie brzmi więc „implant czy tłuszcz”, tylko „czy dodać tłuszcz do implantu”.
Co dzieje się na konsultacji?
Pierwsza wizyta trwa około czterdziestu pięciu minut. Najpierw słuchamy pani oczekiwań; przyniesione zdjęcia są przydatne, bo słowo „naturalnie” dla każdej znaczy coś innego. Potem pomiary: szerokość podstawy piersi, odległość brodawki od fałdu, grubość tkanki, różnica między stronami. Niemal u każdej kobiety piersi nieco się różnią; wykrywamy tę różnicę zawczasu i czasem wyrównujemy ją, wszczepiając po obu stronach różne objętości. Następnie przymiarka z implantami próbnymi w biustonoszu. Na końcu zostają dwie lub trzy opcje i decyzję podejmujemy wspólnie.
I jeszcze jedno: nie wyjdzie pani z konsultacji pod presją „decyduj dziś”. Wiele pacjentek zabiera pomiary i zalecenia, zastanawia się kilka tygodni i wraca. Pośpiech nie daje w tej operacji żadnej przewagi; za to operacja wykonana z właściwym implantem zostaje z panią na lata.